Kwadratura koła tematyka gospodarczo-polityczna ze szczególnym uwzględnieniem transportu, energetyki i gospodarki morskiej, aktualne komentarze polityczne, nowości z Parlamentu Europejskiego i Komisji Europejskiej ( ww. tematyce, na ogół nie publikowane w polskich medi

Polski tydzień żałobny, czyli danse macabre

Tydzień żałoby po ofiarach katastrofy lotniczej pod Smoleńskiem dobiega powoli do końca.

Moja pamięć tego wydarzenia będzie zapewne selektywna.

Nie wiem, co zapamiętam. Może tak, jak zapamiętana z dzieciństwa została żałoba po Stalinie....

Nie wiem.

Nie mam zamiaru uciekać od tamtego wydarzenia ze Stalinem, bowiem właśnie teraz, po ponad pół wieku mogłam sprawdzić jak głęboko zakodowała się tamta żałoba narodowa w mojej pamięci. Nie była przecież, jak i ta - moim wyborem. Została mi narzucona. Ale tamta nie dotyczyła nikogo mi bliskiego, a wryła się w pamięć epizodami, które teraz wylazły z kurzu zapomnienia i podświadomości.

Wróćmy do tragedii pod Smoleńskiem.

Na to, na co zwróciłam szczególną uwagę w te dni żałoby. Dały mi okazję do wielu przedziwnych porównań, mój mózg miał bardzo szerokie pole do analiz i pozwalał sobie na szaleństwa.

Zacznę od tych związanych z osobą zmarłego prezydenta.

Pierwszy epizod.

Smoleńsk, lotnisko, ceremonia pożegnania trumny ze szczątkami prezydenta Kaczyńskiego i potworny chichot historii, losu czy jak kto woli - pure-nonsensowny dla ludzi - przekaz pokory przez Najwyższego.

W ostatnią drogę do Polski, by spocząć w niej na zawsze po tragicznej śmierci w rosyjskim samolocie, na rosyjskim lotnisku, Lecha Kaczyńskiego, tego zatwardziałego i najostrzejszego krytyka Rosji, utożsamianej z ZSRR, polityka, który wierny ideom antyrosyjskim okłamał całą Unię Europejską w sprawie konfliktu kaukaskiego – odprowadzał serdecznie nielubiany premier Władimir Putin, w asyście kompanii honorowej znienawidzonej Armii Rosyjskiej i przy dźwiękach hymnu Rosji, którego melodia pochodzi z czasów ZSRR. Za trumną szedł z bukietem czerwonych róż ten sam Putin, któremu w Gruzji czy na Ukrainie usiłował wejść za paznokcie Lech Kaczyński, wywołując awantury na skalę międzynarodową.

Drugi epizod

Dwaj prezydenci, dwie ceremonie, Pałac Prezydencki i Belweder. Z jednej strony, tej „pałacowej” - masowe widowisko, gdzie ilość ma wyraża jakość.

Z drugiej, „belwederskiej” - elegancja, szlachetny umiar i prostota - w każdym geście osób dotkniętych żałobą, w ich zachowaniu, w ich ubiorze. Ale i też ze strony wyższych oficerów Wojska Polskiego, którzy towarzyszyli bliskim zmarłego prezydenta. W każdym zdaniu marszałka Komorowskiego, kierowanym pod adresem Pielgrzyma, który wrócił wreszcie do Ojczyzny, żołnierza mającego za sobą walki o Monte Casino, wspaniałą przeszłość na emigracji, o którym spokojnie można powiedzieć – prawdziwy patriota.

Dwa odrębne światy, jakież różne życiorysy i jakież dwie odrębne klasy człowieka.

Prezydent „pałacowy” - z dorabianą publicznie genealogią wyciąganą z wawelskich rodów królewskich czy też szlachty z Kresów, bufonowatą patriotycznością.

I ten „belwederski”- autentyczny patriota, weteran wojenny, ofiara stalinowskich represji, emigrant, który po przekazaniu w 1990 r. insygniów władzy II RP  dla władzy III RP, nadal dla niej i dla Polaków na emigracji pracujący do ostatnich swoich dni sędziwego życia.

Gdy patrzy się na obu prezydentów – i sposób piastowania owej godności widać, jak wiele jeszcze brakowało Lechowi Kaczyńskiemu.

Zmarli tragicznie w tej samej minucie, w tym samym miejscu, ramię w ramie, tuż obok siebie.

Na Wawel trafił nie ten, który powinien...

Epizod trzeci

Media, prasa, telewizja, portale internetowe. Wszystkie jak jeden mąż ogłosiły, że w Polsce panowała nam miłościwie – Para Prezydencka. A nie, jak wynikałoby z konstytucji - prezydent z ewentualną małżonką. I tak First Lady, Pierwsza Dama urosła do rangi królowej przy boku króla. W odbiorze społecznym nastąpiło pomieszanie politycznej funkcji z życiem prywatnym zmarłych małżonków.

Ludzie reagowali w Polsce normalnie na śmierć prezydenta - zmarł człowiek, jego żona, a razem z nimi 94 osoby, wiele z nich ważnych w naszym państwie. Serdecznie nam ich żal, współczujemy bliskim i to masowo okazujemy.

Podobnie dzieje się w Rosji i w innych krajach Europy czy USA.

Politycy z obozu prezydenckiego i media publiczne - odczytały to jednak jako całkowitą aprobatę prezydentury Lecha Kaczyńskiego i objaw społecznej pokuty za ostre słowa kierowane pod adresem Kaczyńskiego za jakość sprawowania najwyższego urzędu w kraju.

Rozpoczęło się wielkie żałobno-polityczne widowisko kreowane medialnie, głównie przez telewizję publiczną. Klasyczna tragifarsa dla ludu, zwiększona potężną awanturą polsko-polską o pochowek na Wawelu.

W tym nieco makabrycznym spektaklu  zgubiono gdzieś i człowieka i majestat urzędu prezydenckiego. Zaczął funkcjonować narzucany medialnie obiekt kultu. I zaczęły się rzecz jasna podziały w społeczeństwie.

Zawsze tak jest, gdy kreuje się nachalnie kult jednostki w życiu społecznym. Na dodatek mało akceptowany.

Jak widać historia nikogo niczego w Polsce nie nauczyła.

Epizod czwarty

Wawel. Totalny kociokwik informacyjny. A wszystko, dlatego, że Ktoś podjął decyzję, iż małżonkowie Kaczyńscy spoczną na Wawelu.

Kto – nie wiadomo. Nikt nie chce się przyznać. Typowo po polsku w sferze kościelno-politycznej.

Główni soliści danse macabre – PiS i Kościół z trumną prezydenta w tle.

Decyzja ta wywołała dosyć spore oburzenie, skierowano listy do kurii biskupiej w Krakowie, listy otwarte, pojawiły się akcje Internautów, protesty uliczne i to nie tylko w Krakowie.

Najpierw obóz PIS podał, że pochowek nie może się odbyć na Powązkach, ....bo tam leży Bierut. Tylko Wawel. Bo tam jest wyłącznie godzien leżeć prezydent Kaczyński.

Kiedy zaczęły się dosyć lawinowo pojawiać protesty – padło na Kościół – to kardynał Dziwisz. Kardynał odbił piłeczkę - Na skutek rozmów z rządem i po rozmowie z Jarosławem Kaczyńskim – zgodziłem się. Rząd na to – myślmy z księdzem kardynałem na ten temat w ogóle nie rozmawiali. Kardynał, więc, nieco zmodyfikował swoje dalsze wypowiedzi.

- To nie ja przedstawiłem propozycję pochówku na Wawelu. I nie znalazłem powodów, by ją odrzucić - powiedział w rozmowie z wysłannikiem gazety włoskiego episkopatu.

Na uwagę dziennikarza, że pojawiła się ona z politycznych kręgów zmarłego prezydenta, stanowczo zareagował: - Sugeruje pan, że działałem pod wpływem impulsu ze strony jakiegoś  polityka? Tak nie było.

- Pozytywnie odpowiadając na prośbę rodziny Kaczyńskich inspirowałem się tym, co powiedział najwyższy reprezentant władz instytucjonalnych Polski, czyli tymczasowy prezydent (Bronisław Komorowski),który natychmiast po tragedii wezwał Polaków do jedności i zgody narodowej,ponad różnicami politycznymi i ideologicznymi. I tak było – upiera się przy swoim kardynał Dziwisz.

Sprawa nie jest jednoznaczna.

Adam Bielan, bardzo bliski obozowi prezydenckiemu powiedział - Wiem, że były już takie rozmowy z kardynałem Dziwiszem w sobotę, kiedy my lecieliśmy z Jarosławem Kaczyńskim do Smoleńska - powiedział w radio RMF FM.

- Jarosław Kaczyński rozmawiał z kardynałem dopiero we wtorek. A na pewno rozmowy toczyły się w niedzielę, poniedziałek w Krakowie i pierwszą decyzją Jarosława Kaczyńskiego w poniedziałek, taką decyzją serca,można powiedzieć, były Powązki. Więc autorem pomysłu pochówku na Wawelu na pewno nie jest Jarosław Kaczyński ani Marta Kaczyńska – zapewnia gorąco Adam Bielan.

Wcześniej z kręgów PiS padało, że Powązki nie wchodzą w rachubę.

Na 4-ci dzień po katastrofie,  we wtorek 13 kwietnia  zastrzegający sobie anonimowość PIS-owiec do mediów - To była bardzo trudna decyzja. Prezes był zdecydowany na Powązki. Z naturalnych przyczyn wolałby Warszawę. Podjął już wstępną decyzję, żeby zrobić grób rodzinny, w którym jest ojciec, będzie matka,brat z żoną, być może kiedyś także córka prezydenta. Ale w tej sytuacji niemożna abstrahować od okoliczności. Lech Kaczyński to nie tylko brat, ale przede wszystkim prezydent. Czy powinien leżeć na Powązkach, gdzie leży prezydent Bolesław Bierut?

Więc kto ten Wawel wymyślił?...

Jedno jest pewne, to obóz prezydencki i partia brata zmarłego prezydenta ponoszą odpowiedzialność na spółkę z Kościołem Rzymskokatolickim, że nawet po śmierci Lech Kaczyński jest nadal rekwizytem wykorzystywanym do doraźnych celów politycznych.

Polski danse macabre  a może taniec chocholi, trwa nadal. Tym razem nad trumną prezydenta. I jakoś jego zakończenia nie widać.

Epizod piąty

Smoleńsk, rozbity samolot, dwaj premierzy Polski i Rosji w braterskim uścisku nad jego zgliszczami. Dla mnie przejmująca scena, ale nie będąca zbytnim zaskoczeniem. Pisałam o tym wcześniej. Do Rosji i Rosjan i ich władz odnoszę się nie od dzisiaj z wielką życzliwością.

Dla stosunków polsko-rosyjskich - scena symboliczna, aczkolwiek nie tyle przełomowa, co będąca efektem działań obu premierów podjętych wcześniej. Natomiast sytuacja, w której się one zademonstrowały jest niecodzienna, dramatyczna.

W Polsce wywołała olbrzymie zaskoczenie, poruszenie i spontaniczne reakcje. Przerwała pewną tamę negatywnego konwenansu mówienia o Rosji wyłącznie źle.

Do tej pory od lat nie pojawiała się w mediach ani jedna życzliwa informacja skierowana pod adresem Rosji, jako państwa czy też jego przywódców. Zwłaszcza w mediach publicznych związanych z prawicą i w Gazecie Wyborczej, która wręcz z pewną pasją i nie skrywaną pogardą pisała o Rosji i jej obecnych przywódcach. Dla nich - premier Rosji to KGB.

Mało, który polityk polski odważał się publicznie powiedzieć coś dobrego o Rosji, jej gospodarce, premierze Putinie.

A teraz nagle, jak za dotknięciem czarodziejskiej laseczki pojawiają się pisane po polsku, a nawet po rosyjsku, słowa bardzo ciepłe - podziękowania i prośby o pojednanie.

Najpierw trafiłam na list sygnowany przez szefostwa Tygodnika Powszechnego, dwóch fundacji i portalu Onet, czyli środowisk inteligencji krakowskiej. Podzieliłam ten apel, jest nieco niżej publikowany.

Kilka minut potem, symbolicznie mówiąc - Przepraszamy i prosimy o przebaczenia, ale oczywiście pod pewnymi warunkami – ogłosił krakowski kardynał Dziwisz. No, bo jak to może być, by to jacyś szeregowi duchowni katoliccy wyskakiwali z taką inicjatywą a nie biskupi.

Dzisiaj zareagowała Gazeta Wyborcza listem-apelem do "Braci Moskali” Adama Michnika. - Coś drgnęło w naszych sercach – pisze. Oczywiście po polsku i rosyjsku.

Przykład prezydenta Federacji Rosyjskiej Dymitra Miedwiediewa, który ze słowami kondolencji i głębokiego współczucia zwrócił się do polskiego narodu, publikując je także w języku polskim na swoich stronach internetowych – okazał się zaraźliwy.

Prezydent Miedwiediew bardzo chciał, by był dobrze zrozumianym. Piękny gest wobec narodu pogrążonego w żałobie.

Polacy zachowują się o niebo mniej elegancko, bo wszelkie wołania o pojednanie, artykułowane i po polsku i po rosyjsku są warunkowane,  a ich sygnatariusze widzą wyłącznie własny pępek pn. Katyń.

Jakby zapomnieli, że Rosjanie mają tych stalinowskich Katyniów mnóstwo i ofiar bezimiennych, liczonych w miliony a nie tysiące jak w Polsce.

Pouczanie Rosjan jest w tym przypadku wysoce niestosowne. Zwłaszcza, że Stalin nie tylko był tyranem dla Rosjan, ale także doprowadził do zwycięstwa nad wojskami hitlerowskimi i zakończenia II wojny światowej.

Kat i bohater w jednej osobie.

Nie kwestionowanego zwycięstwa Armii Czerwonej nie można przekreślić, nie można wykreślać z historii  wojennych zasług Stalina,  tak jak nie można milczeć nad jego zbrodniczą działalnością wobec oponentów i narodów radzieckiego państwa.

To bardzo złożony problem a zarazem proces historyczno-socjologiczny i pozwólmy Rosjanom uporać się z nim bez naszego gruboskórnego moralizatorstwa.Tu nic nie można na siłę i w pośpiechu. Przywódcy Rosji to rozumieją, Polacy i ich politycy znacznie mniej, albo wcale.

Kończąc chciałabym zwrócić uwagę na zdanie pewnego rosyjskiego dziennikarza, który stwierdził – Nie rozumiem tego całego zaskoczenia w Polsce naszymi reakcjami po katastrofie w Smoleńsku .Przecież jesteśmy normalnymi ludźmi. A czego wy od nas oczekiwaliście?

Na to pytanie musimy już z sami sobie odpowiedzieć. Bowiem, to my sami zbudowaliśmy mit "wrednego, podstępnego  Ruska".

Konkluzja

Nie wiem, ale przypuszczam, że moja pamięć zakoduje właśnie te epizody. Jak na razie wryły się one w nią dosyć mocno. Im więcej czasu upływa w tej żałobie narodowej, tym bardziej przybiera ona w moich odczuciach groteskowy charakter i coraz mocniej czuję narastający wobec niej opór.

Zwłaszcza, że tragedia na lotnisku smoleńskim mogła się w ogóle nie zdarzyć.

Nie musiał być organizowany przez obóz prezydencki polityczny cyrk pn. „Katyń bis”, nikt nie musiał łamać wszelkich zasad bezpieczeństwa i pchać się na siłę do prezydenckiego samolotu, nikt nie musiał bezsensownie układać logistykę katyńskich uroczystości, samolot z powodu ekstremalnych warunków pilotażu mógł lądować w Moskwie lub Mińsku.

Tak mogło być, gdyby nasz stosunek do Rosji był normalny. Tak mogło być, gdyby w Polsce nie realizowano jakieś opętańczej "polityki wschodniej".

Gdyby tak było, nikt by nie oskarżał, że to „ruska dywersja”, gdyby samolot poleciał na inne lotnisko odesłany ze Smoleńska z powodu mgły i fatalnych warunków pilotażu.. Ale tak nie jest, niektórym się wyrywa, że wypadek lotniczy pod Smoleńskiem to „zamach stanu obmyślony przez Tuska i Putina”.

Ugrupowania polityczne o archaicznej politycznej mentalności, politycznych lękach i ksenofobiach lansowanych,  m.in. przez PiS – zapłaciły za te swoje polityczne ideologie i misje - najwyższą cenę.
Mam nadzieję, że tym razem wyciągną odpowiednie wnioski.
***
U mnie dobiegła żałoba narodowa do swego końca. Skończyła się równocześnie z decyzjami pochowku Marii i Lecha Kaczyńskich na Wawelu. Trudno tkwić w żałobie, gdy przeradza się ona w makabreskę. 
Nie miałam zamiaru w swoim wybitnie merytorycznym blogu zamieszczać komentarzy politycznych. Ten jest wyjątkiem, tak jak i wyjątkowe są okoliczności. Nie mogłam pominąć milczeniem, tego, co staje się mimowolnie moim udziałem.
Stąd reakcja.
Od poniedziałku pojawią się normalne teksty o transporcie, energetyce, gospodarce morskiej.
W połowie przyszłego tygodnia wykasuję wszystko, co było i jest związane z tragedią spod Smoleńska.